UNICEF - Nutrition - 'Tracking Progress': UNICEF report calls for urgent international action on nutrition
Posted using ShareThis
Sphere: Related Content
Η Βούργια, η Μαρίνα και η Figland
Πριν από 3 χρόνια
Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009
Αξιοπρόσεκτη Ελληνίδα!
Νομίζω ότι θα πρέπει να την προσέξουμε, διότι πιθανότατα θα τη βρούμε μπροστά μας κάποια στιγμή! Ειδικά, μάλιστα, μετά και από το πρόσφατο και εξαιρετικά ενδιαφέρον ταξίδι της!...
Sphere: Related Content
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009
Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009
Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009
Obama for the Prize
It was a surprise, but the reaction shows that the best are still to come!
Sphere: Related Content
Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009
Ελπιδοφόρο!...
Υπάρχουν αντανακλαστικά εκεί έξω... Με χαρά, λοιπόν, διαπίστωσα ότι κάμποσες ώρες μετά από την αρχική ενέργεια, άλλαξαν σήμερα το μεσημέρι όχι μόνο την ηλεκτρονική διεύθυνση όπου υποβάλλονται αιτήσεις για μια θέση στελέχους στο Δημόσιο (έγινε πια http://apps.opengov.gr), αλλά και -κυρίως!!!- αφαίρεσαν τη ντροπιαστική απαίτηση ο κάθε υποψήφιος να δηλώνει ΚΑΙ την μέχρι και σήμερα πολιτική του δραστηριότητα (ως ενός εκ των απαιτουμένων κριτηρίων γι' ανάληψη της θέσης)!
Εύγε σε αυτόν που ανταποκρίθηκε... Sphere: Related Content
Εύγε σε αυτόν που ανταποκρίθηκε... Sphere: Related Content
Δήλωση πολιτικών φρονημάτων για να βρεθεί δουλειά?
Με την επισήμανση ότι είναι υποχρεωτική η συμπλήρωσή του, υπάρχει ειδικός χώρος όπου πρέπει να δηλωθεί η "κοινωνική και πολιτική δραστηριότητα" από κάποιον -α που υποβάλλει ηλεκτρονικά (www.opengov.gr) αίτηση για να διορισθεί σε επιτελική θέση του Δημοσίου (σε Γενικές Γραμματείες κλπ των Υπουργείων).
Μένει, τώρα, να διευκρινιστεί, εκτός από το ποιοί και πώς θ' αξιολογήσουν τις ηλεκτρονικές αιτήσεις, φυσικά και το ακόλουθο στοιχείο: Η ... μοριοδότηση, όσον αφορά την "πολιτική δραστηριότητα" πώς κλιμακώνεται; Είναι καλύτερο να δηλώσεις "πράσινος", μια που είναι το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ή "γαλάζιος" (ή κόκκινος ή άλλου χρώματος) μια που το συγκεκριμένο ΠΑΣΟΚ θα θελήσει να πει ότι δεν προσλαμβάνει τα δικά του παιδιά;
Σε κάθε περίπτωση: Γιατί φώναζαν ως αξιωματική αντιπολίτευση, για τη "γαλάζια συνέντευξη"? Το ... "πράσινο chat", μια που βρισκόμαστε στην εποχή του Διαδικτύου, ποιά διαφορά έχει? Sphere: Related Content
Μένει, τώρα, να διευκρινιστεί, εκτός από το ποιοί και πώς θ' αξιολογήσουν τις ηλεκτρονικές αιτήσεις, φυσικά και το ακόλουθο στοιχείο: Η ... μοριοδότηση, όσον αφορά την "πολιτική δραστηριότητα" πώς κλιμακώνεται; Είναι καλύτερο να δηλώσεις "πράσινος", μια που είναι το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ή "γαλάζιος" (ή κόκκινος ή άλλου χρώματος) μια που το συγκεκριμένο ΠΑΣΟΚ θα θελήσει να πει ότι δεν προσλαμβάνει τα δικά του παιδιά;
Σε κάθε περίπτωση: Γιατί φώναζαν ως αξιωματική αντιπολίτευση, για τη "γαλάζια συνέντευξη"? Το ... "πράσινο chat", μια που βρισκόμαστε στην εποχή του Διαδικτύου, ποιά διαφορά έχει? Sphere: Related Content
Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009
Περιμένοντας τους άλλους...
Η πρώτη μεγάλη παγίδα!
Υπάρχουν αρκετά στοιχεία, τούτες τις πρώτες ημέρες της "νέας διακυβέρνησης", που εκλαμβάνονται ως πηγές ελπίδας ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει.
Το απογοητευτικό είναι ότι όλοι μας συνειδητοποιούμε πως αυτό το "κάτι" δεν αρκεί πλέον. Πρέπει ν' αλλάξουν πολλά και πρέπει ν' αλλάξουν ΤΩΡΑ!
Ταυτόχρονα, το ανησυχητικά επώδυνο στην υπόθεση είναι πως τα λόγια και τα έργα του Γιώργου Παπανδρέου τις πρώτες αυτές ώρες, δείχνουν σε πόσο άσχημη θέση έχουμε άπαντες περιέλθει: Τα αυτονόητα για μια σύγχρονη κοινωνία, παρουσιάζονται ΔΥΣΤΥΧΩΣ ως ζητούμενα... Ας είναι...
Το γεγονός ότι σε κεντρικό και ανώτατο επίπεδο επισημαίνονται είναι, πάντως, τουλάχιστον θετικό. Το ότι παρουσιάζονται και σαν "μικρή επανάσταση" ακούγεται ενθαρρυντικά.
Ομως μέσα σε όλα αυτά, έκανε αισθητή κιόλας την εμφάνισή της η πρώτη μεγάλη παγίδα για όλους μας: Οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις και σε δημόσιες αναλύσεις, δίνουμε την εντύπωση ότι πάλι, περιμένουμε "από τους άλλους" να δράσουν. Οτι παρακολουθούμε ως θεατές, παθητικά, την εξέλιξη της ... "επαναστατικής διαδικασίας". Αν παραμείνουμε σε αυτή τη θέση, το μόνο που θα καταφέρουμε στο τέλος είναι να δικαιωθούν όλοι όσοι για λόγους επαγγελματικής διαστροφής και ιδίου συμφέροντος αναμένουν τη στιγμή που θα κατακεραυνώσουν ως αποτυχημένο, ανίκανο ή αδύναμο τον ΓΑΠ.
"Επανάσταση" από την πολυθρόνα δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας.
Το κεντρικό κλειδί στο όλο εγχείρημα, βρίσκεται σε μια αποστροφή του λόγου του πρωθυπουργού στην πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου (7/10/2006):
«Ο σεβασμός στα χρήματα και στον πλούτο του ελληνικού λαού είναι ένας αγώνας σκληρός και δύσκολος σε μια δημόσια διοίκηση την οποίαν εθίσαμε να λειτουργεί με αδιαφάνεια, με πελατειακές σπατάλες από τις προσλήψεις, τις μεταθέσεις, τις κομματικές επιτροπές μέχρι και τις προμήθειες του δημοσίου.
Και βέβαια την εκτεταμένη διαφθορά που έχει πάρει διαστάσεις πανδημίας.
Για αυτό η προσπάθειά μας χρειάζεται να είναι επίμονη και θα είναι και επίπονη αφού θα συγκρουστούμε με αντιλήψεις και πρακτικές βαθιά ριζωμένες στο ελληνικό κράτος και δυστυχώς και στην κοινωνία", είπε ο Γιώργος Παπανδρέου.
Οι αντιλήψεις και πρακτικές της διαφθοράς, τα κακώς κείμενα μιας χώρας που έχει διαλυθεί, δεν εντοπίζονται μόνο ... κάπου εκεί ψηλά, στο απρόσωπο κράτος. Αλλά και -κυρίως- σε όλη την ελληνική κοινωνία. Σε όλους μας. Στην καθημερινή στάση ζωής. Τις ενέργειές μας και τη δράση μας.
Η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός στο συνάνθρωπο, το συμπολίτη, το περιβάλλον, τη χώρα όπου μας καταράστηκαν να ζούμε, δεν επιβάλλεται από τα πάνω και από κανέναν. Δεν είναι υπόθεση (μόνον...) κανενός πρωθυπουργού και καμιάς κυβέρνησης. Sphere: Related Content
Υπάρχουν αρκετά στοιχεία, τούτες τις πρώτες ημέρες της "νέας διακυβέρνησης", που εκλαμβάνονται ως πηγές ελπίδας ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει.
Το απογοητευτικό είναι ότι όλοι μας συνειδητοποιούμε πως αυτό το "κάτι" δεν αρκεί πλέον. Πρέπει ν' αλλάξουν πολλά και πρέπει ν' αλλάξουν ΤΩΡΑ!
Ταυτόχρονα, το ανησυχητικά επώδυνο στην υπόθεση είναι πως τα λόγια και τα έργα του Γιώργου Παπανδρέου τις πρώτες αυτές ώρες, δείχνουν σε πόσο άσχημη θέση έχουμε άπαντες περιέλθει: Τα αυτονόητα για μια σύγχρονη κοινωνία, παρουσιάζονται ΔΥΣΤΥΧΩΣ ως ζητούμενα... Ας είναι...
Το γεγονός ότι σε κεντρικό και ανώτατο επίπεδο επισημαίνονται είναι, πάντως, τουλάχιστον θετικό. Το ότι παρουσιάζονται και σαν "μικρή επανάσταση" ακούγεται ενθαρρυντικά.
Ομως μέσα σε όλα αυτά, έκανε αισθητή κιόλας την εμφάνισή της η πρώτη μεγάλη παγίδα για όλους μας: Οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις και σε δημόσιες αναλύσεις, δίνουμε την εντύπωση ότι πάλι, περιμένουμε "από τους άλλους" να δράσουν. Οτι παρακολουθούμε ως θεατές, παθητικά, την εξέλιξη της ... "επαναστατικής διαδικασίας". Αν παραμείνουμε σε αυτή τη θέση, το μόνο που θα καταφέρουμε στο τέλος είναι να δικαιωθούν όλοι όσοι για λόγους επαγγελματικής διαστροφής και ιδίου συμφέροντος αναμένουν τη στιγμή που θα κατακεραυνώσουν ως αποτυχημένο, ανίκανο ή αδύναμο τον ΓΑΠ.
"Επανάσταση" από την πολυθρόνα δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας.
Το κεντρικό κλειδί στο όλο εγχείρημα, βρίσκεται σε μια αποστροφή του λόγου του πρωθυπουργού στην πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου (7/10/2006):
«Ο σεβασμός στα χρήματα και στον πλούτο του ελληνικού λαού είναι ένας αγώνας σκληρός και δύσκολος σε μια δημόσια διοίκηση την οποίαν εθίσαμε να λειτουργεί με αδιαφάνεια, με πελατειακές σπατάλες από τις προσλήψεις, τις μεταθέσεις, τις κομματικές επιτροπές μέχρι και τις προμήθειες του δημοσίου.
Και βέβαια την εκτεταμένη διαφθορά που έχει πάρει διαστάσεις πανδημίας.
Για αυτό η προσπάθειά μας χρειάζεται να είναι επίμονη και θα είναι και επίπονη αφού θα συγκρουστούμε με αντιλήψεις και πρακτικές βαθιά ριζωμένες στο ελληνικό κράτος και δυστυχώς και στην κοινωνία", είπε ο Γιώργος Παπανδρέου.
Οι αντιλήψεις και πρακτικές της διαφθοράς, τα κακώς κείμενα μιας χώρας που έχει διαλυθεί, δεν εντοπίζονται μόνο ... κάπου εκεί ψηλά, στο απρόσωπο κράτος. Αλλά και -κυρίως- σε όλη την ελληνική κοινωνία. Σε όλους μας. Στην καθημερινή στάση ζωής. Τις ενέργειές μας και τη δράση μας.
Η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός στο συνάνθρωπο, το συμπολίτη, το περιβάλλον, τη χώρα όπου μας καταράστηκαν να ζούμε, δεν επιβάλλεται από τα πάνω και από κανέναν. Δεν είναι υπόθεση (μόνον...) κανενός πρωθυπουργού και καμιάς κυβέρνησης. Sphere: Related Content
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009
Παιδική προστασία!
Αθήνα, 6 Οκτωβρίου 2009
ΣΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΧΩΡΙΣ ΕΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Διαπιστώνει νέα έκθεση της UNICEF για την Παιδική Προστασία
Τόκιο, 6 Οκτωβρίου 2009 - Παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί σχετικά με τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των παιδιών στον κόσμο, δεν είναι ακόμα αρκετά γνωστή η έκταση της κακοποίησης και κακομεταχείρισης των παιδιών. Η βία και η εκμετάλλευση παραμένουν μια σκληρή πραγματικότητα στη ζωή πολλών παιδιών σε όλο τον κόσμο.
Εκατομμύρια αγόρια και κορίτσια σε όλο τον κόσμο είναι θύματα του trafficking, ζουν χωρίς γονική φροντίδα ή δεν έχουν τα αναγκαία επίσημα έγγραφα για να φοιτήσουν στο σχολείο και να έχουν βασική ιατρική περίθαλψη. Ακόμα περισσότερα εκατομμύρια εξαναγκάζονται να εργασθούν κάτω από επιβλαβείς συνθήκες, ενώ άλλα αντιμετωπίζουν τη βία και την κακοποίηση μέσα στα σπίτια τους, στα σχολεία τους, στις κοινότητες που ζουν, σε ιδρύματα ή βρισκόμενα υπό κράτηση, πολλές φορές από τους ίδιους τους ενήλικες στους οποίους έχει ανατεθεί η φροντίδα τους.
Τα ζητήματα αυτά εξετάζει η νέα έκθεση της UNICEF «Πρόοδος για τα Παιδιά: Παιδική Προστασία» που παρουσιάζεται σήμερα στο Τόκιο από την Εκτελεστική Διευθύντρια της UNICEF, Αν Βένεμαν.
Τα κυριότερα ευρήματα της έκθεσης είναι:
51 εκατομμύρια παιδιά που γεννήθηκαν το 2007 δε δηλώθηκαν ποτέ.
Πάνω από 150 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5 με 14 ετών εργάζονται.
Πάνω από 1 δισεκατομμύριο παιδιά ζουν σε χώρες ή περιοχές που επηρεάζονται από ένοπλες συρράξεις.
Στοιχεία από το Γραφείο του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα δείχνουν ότι πάνω από 20% των θυμάτων της εμπορίας ανθρώπων, σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, είναι παιδιά.
Περισσότερα από τα μισά παιδιά που βρίσκονται υπό κράτηση παγκοσμίως δεν έχουν περάσει από δίκη ή δεν τους έχει επιβληθεί ποινή. Μεταξύ των 44 χωρών για τις οποίες υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία, το 59% περίπου των παιδιών υπό κράτηση δεν είχαν καταδικαστεί.
Πάνω από 2 εκατομμύρια παιδιά βρίσκονται σε Ιδρύματα σε όλο τον κόσμο.
Στοιχεία των ετών 2005-2006 από 37 χώρες δείχνουν ότι το 86% των παιδιών από 2-14 ετών υφίστανται σωματική τιμωρία ή/και ψυχολογική πίεση. Δύο στα τρία παιδιά συχνά υπόκεινται σε σωματική τιμωρία.
Το 4% των παιδιών στις βιομηχανικές χώρες, κακοποιούνται σωματικά κάθε χρόνο, ενώ 1 στα 10 παιδιά παραμελείται ή κακοποιείται ψυχολογικά, σε τουλάχιστον 80% αυτών των περιπτώσεων από τους γονείς ή κηδεμόνες του.
Ο αριθμός των παιδιών που πέφτουν θύματα βίας, κυμαίνεται από 500 εκατομμύρια έως 1,5 δισεκατομμύριο, κάθε χρόνο.
Πάνω από οι μισές γυναίκες και κορίτσια στις αναπτυσσόμενες χώρες νομίζουν πως το να δέρνουν οι άνδρες τις γυναίκες τους είναι αποδεκτό, πεποίθηση που μοιράζονται εξ ίσου τόσο οι μεγαλύτερες, όσο και οι νεότερες γυναίκες.
Πάνω από 70 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες 15-49 ετών, σε 28 χώρες της Αφρικής και στην Υεμένη έχουν υποστεί ακρωτηριασμό ή αποκοπή των γεννητικών τους οργάνων.
Παγκόσμια, πάνω από 64 εκατομμύρια γυναίκες 20-24 ετών παντρεύτηκαν πριν τα 18.
Η έκθεση αυτή δημοσιεύεται μόλις έξι εβδομάδες πριν από την 20η επέτειο της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και παρακινεί τη διεθνή κοινότητα να καταβάλει ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες για να την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών και προτείνει τη βελτίωση των συστημάτων παιδικής προστασίας, την προώθηση κοινωνικών αλλαγών, τη βελτίωση της προστασίας σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, την ενίσχυση των συνεργασιών και τη συλλογή αξιόπιστων στοιχείων για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Sphere: Related Content
ΣΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΧΩΡΙΣ ΕΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Διαπιστώνει νέα έκθεση της UNICEF για την Παιδική Προστασία
Τόκιο, 6 Οκτωβρίου 2009 - Παρά την πρόοδο που έχει σημειωθεί σχετικά με τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των παιδιών στον κόσμο, δεν είναι ακόμα αρκετά γνωστή η έκταση της κακοποίησης και κακομεταχείρισης των παιδιών. Η βία και η εκμετάλλευση παραμένουν μια σκληρή πραγματικότητα στη ζωή πολλών παιδιών σε όλο τον κόσμο.
Εκατομμύρια αγόρια και κορίτσια σε όλο τον κόσμο είναι θύματα του trafficking, ζουν χωρίς γονική φροντίδα ή δεν έχουν τα αναγκαία επίσημα έγγραφα για να φοιτήσουν στο σχολείο και να έχουν βασική ιατρική περίθαλψη. Ακόμα περισσότερα εκατομμύρια εξαναγκάζονται να εργασθούν κάτω από επιβλαβείς συνθήκες, ενώ άλλα αντιμετωπίζουν τη βία και την κακοποίηση μέσα στα σπίτια τους, στα σχολεία τους, στις κοινότητες που ζουν, σε ιδρύματα ή βρισκόμενα υπό κράτηση, πολλές φορές από τους ίδιους τους ενήλικες στους οποίους έχει ανατεθεί η φροντίδα τους.
Τα ζητήματα αυτά εξετάζει η νέα έκθεση της UNICEF «Πρόοδος για τα Παιδιά: Παιδική Προστασία» που παρουσιάζεται σήμερα στο Τόκιο από την Εκτελεστική Διευθύντρια της UNICEF, Αν Βένεμαν.
Τα κυριότερα ευρήματα της έκθεσης είναι:
51 εκατομμύρια παιδιά που γεννήθηκαν το 2007 δε δηλώθηκαν ποτέ.
Πάνω από 150 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5 με 14 ετών εργάζονται.
Πάνω από 1 δισεκατομμύριο παιδιά ζουν σε χώρες ή περιοχές που επηρεάζονται από ένοπλες συρράξεις.
Στοιχεία από το Γραφείο του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα δείχνουν ότι πάνω από 20% των θυμάτων της εμπορίας ανθρώπων, σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, είναι παιδιά.
Περισσότερα από τα μισά παιδιά που βρίσκονται υπό κράτηση παγκοσμίως δεν έχουν περάσει από δίκη ή δεν τους έχει επιβληθεί ποινή. Μεταξύ των 44 χωρών για τις οποίες υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία, το 59% περίπου των παιδιών υπό κράτηση δεν είχαν καταδικαστεί.
Πάνω από 2 εκατομμύρια παιδιά βρίσκονται σε Ιδρύματα σε όλο τον κόσμο.
Στοιχεία των ετών 2005-2006 από 37 χώρες δείχνουν ότι το 86% των παιδιών από 2-14 ετών υφίστανται σωματική τιμωρία ή/και ψυχολογική πίεση. Δύο στα τρία παιδιά συχνά υπόκεινται σε σωματική τιμωρία.
Το 4% των παιδιών στις βιομηχανικές χώρες, κακοποιούνται σωματικά κάθε χρόνο, ενώ 1 στα 10 παιδιά παραμελείται ή κακοποιείται ψυχολογικά, σε τουλάχιστον 80% αυτών των περιπτώσεων από τους γονείς ή κηδεμόνες του.
Ο αριθμός των παιδιών που πέφτουν θύματα βίας, κυμαίνεται από 500 εκατομμύρια έως 1,5 δισεκατομμύριο, κάθε χρόνο.
Πάνω από οι μισές γυναίκες και κορίτσια στις αναπτυσσόμενες χώρες νομίζουν πως το να δέρνουν οι άνδρες τις γυναίκες τους είναι αποδεκτό, πεποίθηση που μοιράζονται εξ ίσου τόσο οι μεγαλύτερες, όσο και οι νεότερες γυναίκες.
Πάνω από 70 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες 15-49 ετών, σε 28 χώρες της Αφρικής και στην Υεμένη έχουν υποστεί ακρωτηριασμό ή αποκοπή των γεννητικών τους οργάνων.
Παγκόσμια, πάνω από 64 εκατομμύρια γυναίκες 20-24 ετών παντρεύτηκαν πριν τα 18.
Η έκθεση αυτή δημοσιεύεται μόλις έξι εβδομάδες πριν από την 20η επέτειο της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και παρακινεί τη διεθνή κοινότητα να καταβάλει ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες για να την προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών και προτείνει τη βελτίωση των συστημάτων παιδικής προστασίας, την προώθηση κοινωνικών αλλαγών, τη βελτίωση της προστασίας σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, την ενίσχυση των συνεργασιών και τη συλλογή αξιόπιστων στοιχείων για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Sphere: Related Content
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009
Horror tail for Women in the World
http://edition.cnn.com/2009/WORLD/asiapcf/09/23/afghanistan.women.abuse/index.html
Sphere: Related Content
Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009
UNICEF - Policy advocacy and partnerships for children's rights - Young people appeal to world leaders at UN Summit on Climate Change
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009
Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2009
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
Τρίτη 4 Αυγούστου 2009
Τρίτη 28 Ιουλίου 2009
North Carolina Father, Sons Among 7 Charged With Plotting 'Violent Jihad' - Local News | News Articles | National News | US News - FOXNews.com
Κυριακή 26 Ιουλίου 2009
Σάββατο 25 Ιουλίου 2009
Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009
Σάββατο 11 Ιουλίου 2009
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2009
Τρίτη 9 Ιουνίου 2009
About OUR Future...
A Vision for the Future
History happened Thursday in Cairo, and it could mark a turning point in relations between the Arab world and the West. We in the United Arab Emirates, where we cherish the rule of law, open society and human rights, should applaud the possibilities that lie ahead.
For nearly an hour, an American President spoke to – and spoke passionately to – Muslims of the world. He assured us that we and America have much in common and far more to unite us than divide us. He insisted that the “cycle of suspicion and discord” that has driven a wedge between America and Muslims, sometimes in violence, must finally come to an end.
“Whatever we think of the past, we must not be prisoners to it,” he said. “Our problems must be dealt with through partnership; our progress must be shared.”
These words convey heavy meaning and despite the temptation by many to dismiss them as insufficient, insensitive or restated American policies of the past, we should take them to heart for the time, place and context they were presented to, and in, the Muslim world.
Here was an American President, standing in a Muslim country, going further than any of his predecessors in acknowledging the enormous pain and human suffering throughout the Middle East. He cast a particularly sharp focus on the conflict between Israel and those who live in Palestine.
Notice he said “Palestine,’’ a direct reference to his vision of a two-state solution that would end decades of hostilities and mistrust. Also notice that he was even-handed in articulating his vision, imploring Israelis to end settlements in the West Bank and beseeching Palestinians to renounce violence and recognize that each community has a stake in the success of the other.
“If we see this conflict only from one side or the other, then we will be blind to the truth,” the President said. “The only resolution is for the aspirations of both sides to be met through two states, where Israelis and Palestinians each live in peace and security. That is in Israel's interest, Palestine's interest, America's interest, and the world's interest.”
President Obama also asked Iran to embrace a new relationship with America, offering to discuss the future “without preconditions on the basis of mutual respect.”
But he challenged Iran’s leaders, as well, asking them to give up ambitions of nuclear program for the sake of regional security, saying, “When it comes to nuclear weapons, we have reached a decisive point. This is not simply about America’s interests. It’s about preventing a nuclear arms race in the Middle East that could lead this region and the world down a hugely dangerous path.”
There is no doubt that President Obama left many listeners wanting more – more specifics, more answers and more action. It is not only for the United States to act. We Muslims must act, as well. The days of waiting for others to solve our problems – even if they have contributed to them – must end. We must do our part. President Obama has offered us a vision and an opportunity. How we respond will write the next chapter of our history.
His Highness Sheikh Khalid bin Saqr Al Qasimi
Crown Prince and Deputy Ruler
Ras Al Khaimah
Sphere: Related ContentΤετάρτη 3 Ιουνίου 2009
...Holding up a mirror...
(From the "NEW YORK TIMES")OP-ED COLUMNIST
Obama on Obama
During a telephone interview Tuesday with President Obama about his speech to Arabs and Muslims in Cairo on Thursday, I got to tell the president my favorite Middle East joke. It gave him a good laugh. It goes like this:
There is this very pious Jew named Goldberg who always dreamed of winning the lottery. Every Sabbath, he’d go to synagogue and pray: “God, I have been such a pious Jew all my life. What would be so bad if I won the lottery?” But the lottery would come and Goldberg wouldn’t win. Week after week, Goldberg would pray to win the lottery, but the lottery would come and Goldberg wouldn’t win. Finally, one Sabbath, Goldberg wails to the heavens and says: “God, I have been so pious for so long, what do I have to do to win the lottery?”
And the heavens parted and the voice of God came down: “Goldberg, give me a chance! Buy a ticket!”
I told the president that joke because in reading the Arab and Israeli press this week, everyone seemed to be telling him what he needed to do and say in Cairo, but nobody was indicating how theywere going to step up and do something different. Everyone wants peace, but nobody wants to buy a ticket.
“We have a joke around the White House,” the president said. “We’re just going to keep on telling the truth until it stops working — and nowhere is truth-telling more important than the Middle East.”
A key part of his message, he said, will be: “Stop saying one thing behind closed doors and saying something else publicly.” He then explained: “There are a lot of Arab countries more concerned about Iran developing a nuclear weapon than the ‘threat’ from Israel, but won’t admit it.” There are a lot of Israelis, “who recognize that their current path is unsustainable, and they need to make some tough choices on settlements to achieve a two-state solution — that is in their long-term interest — but not enough folks are willing to recognize that publicly.”
There are a lot of Palestinians who “recognize that the constant incitement and negative rhetoric with respect to Israel” has not delivered a single “benefit to their people and had they taken a more constructive approach and sought the moral high ground” they would be much better off today — but they won’t say it aloud.
“There are a lot of Arab states that have not been particularly helpful to the Palestinian cause beyond a bunch of demagoguery,” and when it comes to “ponying up” money to actually help the Palestinian people, they are “not forthcoming.”
When it comes to dealing with the Middle East, the president noted, “there is a Kabuki dance going on constantly. That is what I would like to see broken down. I am going to be holding up a mirror and saying: ‘Here is the situation, and the U.S. is prepared to work with all of you to deal with these problems. But we can’t impose a solution. You are all going to have to make some tough decisions.’ Leaders have to lead, and, hopefully, they will get supported by their people.”
It was clear from the 20-minute conversation that the president has no illusions that one speech will make lambs lie down with lions. Rather, he sees it as part of his broader diplomatic approach that says: If you go right into peoples’ living rooms, don’t be afraid to hold up a mirror to everything they are doing, but also engage them in a way that says ‘I know and respect who you are.’ You end up — if nothing else — creating a little more space for U.S. diplomacy. And you never know when that can help.
“As somebody who ordered an additional 17,000 troops into Afghanistan,” said Mr. Obama, “you would be hard pressed to suggest that what we are doing is not backed up by hard power. I discount a lot of that criticism. What I do believe is that if we are engaged in speaking directly to the Arab street, and they are persuaded that we are operating in a straightforward manner, then, at the margins, both they and their leadership are more inclined and able to work with us.”
Similarly, the president said that if he is asking German or French leaders to help more in Afghanistan or Pakistan, “it doesn’t hurt if I have credibility with the German and French people. They will still be constrained with budgets and internal politics, but it makes it easier.”
Part of America’s “battle against terrorist extremists involves changing the hearts and minds of the people they recruit from,” he added. “And if there are a bunch of 22- and 25-year-old men and women in Cairo or in Lahore who listen to a speech by me or other Americans and say: ‘I don’t agree with everything they are saying, but they seem to know who I am or they seem to want to promote economic development or tolerance or inclusiveness,’ then they are maybe a little less likely to be tempted by a terrorist recruiter.
I think that’s right. An Egyptian friend remarked to me: Do not underestimate what seeds can get planted when American leaders don’t just propagate their values, but visibly live them. Mr. Obama will be speaking at Cairo University. When young Arabs and Muslims see an American president who looks like them, has a name like theirs, has Muslims in his family and comes into their world and speaks the truth, it will be empowering and disturbing at the same time. People will be asking: “Why is this guy who looks like everyone on the street here the head of the free world and we can’t even touch freedom?” You never know where that goes.
Ευρωκάλπες και Ελληνομιζέρια...
Διαβάζω, βλέπω, ακούω και διαπιστώνω ότι δεν είμαστε οι μόνοι στη γηραιά ήπειρο που συρόμαστε σε ακόμα μία εκλογική ευρωμάχη, ασχολούμενοι με τα εσωτερικά μας, και καθόλου με το κοινό (;) ευρωπαϊκό σπίτι και το μέλλον του. Η περίπτωση της Βρετανίας με το σκάνδαλο των "εξόδων" που δηλώνουν σε βάρος των φορολογουμένων πολιτικοί, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της "ελληνικής περίπτωσης Ζήμενς", σε ριμέϊκ κάποιας άλλης χώρας της ΕΕ.
Υπό αυτό το πρίσμα, θα διακινδύνευα την εκτίμηση ότι δεν πρέπει να μας κάνουν να νοιώθουμε "μαύρο πρόβατο" της Ενωμένης Ευρώπης οι φωνές εκείνες που (μας) λένε ότι φθάσαμε στην τελική ευθαία για τις κάλπες και δεν έχουμε ακούσει τίποτα για το μέλλον της Ευρώπης.
Θα έσπευδα να προσθέσω, ωστόσο, ότι δεδομένης της τύχης που επιφυλάσσουμε για την ίδια μας τη χώρα, δεδομένων με άλλα λόγια των συμπεριφορών μας απέναντι στο Σήμερα της Ελλάδας και των (προφανών) σχεδίων μας για το Αύριο του τόπου μας, είναι αναμφισβήτητα καλύτερα που δεν αρχίζουμε να ασχολούμαστε με το παρόν και το μέλλον και ολόκληρης της Ευρώπης.
Οσο πετάμε μικρά και μεγάλα σκουπίδια στο δρόμο, στο πεζοδρόμιο και, κατά κανόνα, έξω από τους κάδους...
Οσο συνεχίζουμε να "πλένουμε" αυλές και αυτοκίνητα με το λάστιχο, την ώρα που ξεραίνεται ο πλανήτης...
Οσο παραβιάζουμε κάθε γραπτό και άγραφο νόμο που υποτίθεται δημιουργήθηκε για την προστασία των δικαιωμάτων των συνανθρώπων μας που έχουν κάποια μορφή αναπηρίας, ή τέλος πάντων έχουν δυσκολία στις μετακινήσεις τους (γονείς με παιδάκια στο καρότσι, γέροντες)...
Οσο σκουριάζουμε τη σκέψη μας συνθλίβοντας τα πολλά και μεγάλα πίσω από τα φτηνά και ανούσια...
Οσο το όνομα ενός και μόνο οποιουδήποτε πολιτικού προσώπου, ή στελέχους επιχείρησης αποδεικνύεται ικανό να "εξαφανίσει" το Ονομα της Ζωής και της Αξιοπρέπειας χιλιάδων που βρίσκονται στην ανεργία, στη δίνη της φτώχειας, στον εφιάλτη της ανασφάλειας...
Οσο, εμείς οι Ελληνες, "θυμόμαστε" και "ευαισθητοποιούμαστε για την Ακρόπολη και τους αρχαίους θυσαυρούς μας, μόνο όταν κλείνουν εξαιτίας κάποιας απεργίας ή όταν έχει ... χλιδάτη παράσταση στην Επίδαυρο...
Οσο... Οσο... Οσο....
Ας καταναλώσουμε μόνοι μας τη μιζέρια μας. Δεν υπάρχει λόγος να την μεταδόσουμε και εκτός συνόρων...
Τα ευρωσέβη μου!
Sphere: Related Content
Κυριακή 31 Μαΐου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
